Dat Minschen undankbor sünd, jo, dat weet jedereen. Ober Hun'n, künnt de denn dankbor oder undankbor wehn? Jo, dat künnt de. Jedenfalls de Hund, von denn ick di wat vertell'n will. Dat wür een heel kloget Tier. Molli hett he heeten. He leevt all lang nich miehr. Ober ick mutt foken an em dienken, wenn bi Disch beert ward. So wür dat ook vor lange Johr'n op'n Hoff von mien Grodvadder. Molli, de kloge Hund, harr Fomiljenanschluss. Besünners bie't Middageeten verkrööp he sick ünner denn groden runnen Disch. Na ja, kun'n jo wat för em affall'n. Opa hett nich veel dorvon holl'n. He müch dat nich, wenn Hun'n und Katten inne Köök togang'n wür'n.

Ober wat mien Oma wür, de harr dor nicks gegen. Ook Willi, de Knech, müch Molli giern üm sick hebb'n. De beiden verstün'n sick. Dorüm sett sick Molli ook jümmer vör Willi sien Fööt. He bleev dor so lang sitten, bit uns Opa dat Dankgebet segg'n däh. Ober dann wür dat mit de Geduld von Molli vörbi. He sprüng op un wech wür he, rut ut de Köök un rop op de Deel. So wür dat jümmer. Dat heet, nich ganz.

Wat nu kummt, na hür mol to. Dat wür wi jeden Middag. Molli leeg ünnern Disch vör Willi sien Fööt. As se all satt wür'n, füng Opa mit dat Dischge- bet an: "Wir danken dir Herr Jesu Christ...... " . Ober wieter keem Opa dittmol nich. De Hund sprüng op, ober he keem ook nich wieter. Willi, de Knech, drück de Been tohoop, as Molli jüss dor hindörch wull. De Hund möök een fürchterlich Spektokel un jaul, kunn's meist nich utholl'n. Opa harr jüss dat Wurt "Jesu Christ" to Enn bröcht, to pluster dat ut em rut. "Dumme Hund weeß ruhig" Villich hett mien Grodvadder jo warraftig glövt, dat de kloge Hund würklich undankbor is. Mit denn Fomiljenanschluss för Molli wür dat nu eenvörallemol vörbie.