Dat Hannes dumm und dösig wür, kun'n eegenlich nich segg'n. He wür ook nich op'n Kopp full'n, ober eegenordig wür he doch. Dat güng' em ook nich siech, he harr as Husslachter 'n good Utkom'n un harr sick liekers 'n olligen Hümbel Güld, so as de Lüd snack'n dähn, tosom'n spoort. Ober nich op de Kass, as'n meen schull, nee to Hus harr heet lieg'n, in Strümp, ünnert Koppkissen! "Dor liggt dat good", sä he, wenn de Nobers em dor no frog'n dähn, "dor kummt nicks wech, dor paß ick vör op!"

Dor hür ook Korl Bremer von, wat de Sporkassenrendant is. "Du, Hannes, dat geiht ober nich", versöch de Sporkassenkirl dat Hannes to verkloorn, "dat is'n Speel mit Für, bring dien Güld no Kass, wi hebbt dor een iesern Schapp, dor is dat seeker." - "Meenst dat", sä Hannes un kleit sick achtern Kopp, "all ganz good un scheun, ober watt schall ick moken, wenn ick mi mol wat köpen will, denn so hev ick jo keen Güld in' Hus! Nee, ick glöv, ick loot dat leeber." - "Dor mook du di man keen Koppwehdoog över", lach Korl, "du kriggst een Scheckbook un wenn du di wat köpen wull, schriffs eenfach 'n Scheck över dat ut, wat du di giern köpen müchs, ßü, so eenfach is dat."

Hannes överleggt 'n Oogenblick un meen mit'n figeliensch Lüchen inne Oogen: "Tja, wenn du dat so segg'n deihst, denn mut dat jo woll so wehn."

Dat güng denn jo ook 'n ganze Tied goot. Hannes harr dor richtig Luß to kreeg'n. He köfft sick dit un dat, wür to scheun. He harr jo een Scheckbook, wür jo man blooß Popier. He bruuk blooß ünnerschrieb'n, jo so eenfach wür dat.

Tja, wi dat so in Leeven is, geiht alln's mol vörbi. Ober dat müß jo so kom'n. Dor duuk doch de Sporkassenkirl bi Hannes op. "Minsch, Hannes", rööp he worig, "so geiht dat ober nich wieter, du heß all 'n ganzen Barg Schull'n, segg mol, wat dienkst du di dorbi, du muß nu ober ook mol wat inbetohln!" - "Wat inbetohln?" seggt Hannes un kickt em trohardig von de Siet an, "wat inbetohln? Dor schallt nich an lien'g, woveel wull du denn heb'n? Töv ick schriev di 'n Scheck ut!"