Nu is se dor, de griese Tiet, de alln´s mokt ruuch un kohl. Wonehm du kicks, so wiet un siet, dat Leben geiht bargdool.

De Dag is kott de Nach so lang, de Nebel slickt sick in. Un wenn de Bloer so sachens fallt, ward di dor nich bi bang, dat alln´s nu to En´n geiht, wat iers in´n Vörjohr seiht?

Wat dienks du Minsch, wenn du dat föhlst, wi is di dor to Moot? Büss du nich in Gedanken ook, all bi dien eegen Dood?

Doch wenn do glövst, nu is dat ut, dat Leben is vörbi, so kiek in´n Vörjohr mol wer rut, so is dat ook mit di.