Dat givt jo Minschen, de künnt unwohrschienlich flink eeten. Good schall dat jo nich wehn. Ober jün stürt dat nich, Se haut dat Eeeten so in sick rin, as wenn se dogelang nicks fört Messer kreeg'n harrn. Woran liggt dat ? Ick weet dat nich. Ober so veel weet ick doch.

As fröher, so vör süßtig oder söbentig Johrn de Buerns'n Knecht instell'n däen, to hebbt se em vörher toun Eeten nödigt. Leebel he sien Supp langsom un bedächtig, hebbt se em glieks wohr no Hus hinschickt. Hau he ober ollig rin, so hebbt se em nom'n. No de Devise; Wokeen schnell eeten deiht, de arbeit ok fix. Ick sülms bin ok een, de dor ollig wan von krieg'n kann. Man to, man to. As lütje jung wür dat nich so.

Ober as ick in de Liehr keem, ick wür man lütten spitteligen Dutt, to harr ick 'n bannigen Appetiet. Doch es de Dochter von mien Liehrmeister to mi segg'n dä: "Wenn Vadder satt is, dräffst du ok nich wieter eeten", verslöög mi det de Sprook. Wi schall ick nu den satt ward'n? Ober ick harr bannig veel Glück. De Meister leet sick n' Barg Tied. Ick hev em sien Brod, dat he ganz sinnig kau'n dä, mit mien hungrigen Dogen meiß in' Muulwark mit rinkeeken. As he sien twee Schieben Brod hindol harr, wür ick jüß mit de achte Schief trech. Wat denn Meister sien aochter wür, de hett woll nicks seggt, ober scheef ankeeken hett se mi doch. Hett mi aber nich stürt, de Hauptsook, ick wür satt. Zü, sietdem bin ok ick een von de schnell'n Eeters.