Den ganzen Winter över harr ik meist nich in dat Goornhuus keken. Ober nu - bi de grote Fröhjohrsreinigung - müß ok hier oprüüm warrn. Mit dat Schapp in de Eck wull ik man anfangen. De Dören harr ik in'n Harvst een lütt beten vörstohn loten. Denn ward dat dor binnen nich so muffig rüken.

De Schohkarton stünn dor ok noch. Dor müssen jo de Zedels un zeitungsartikels binnen wesen, de ik vör een poor Weken mol söcht heff. Du wunnerst di, wat du bi'n Oprümen allens wedderfinnen deitst.

Ober dorvon wöör nu nich mehr ganz veel to sehn. Allens wöör kort un kleen reten un leeg mit annern Musselkroom in de een Eck. - Dat sehg ganz un gor no Müüs ut. Un richtig! De Büdel mit dat Vogelfudder wöör ok anknabbelt un meist leddig.

Düsse Beester! - De hebbt hier nu wekenlang huust un een goot Leben hatt. Un dat ganze Schapp röök ok dorno. Vör sowat kann ik mi ekeln. - Rut mit allens! Un denn gründlich saubermoken mit Sepenwoter, dat de Gestank weggeiht! -

Ober eerstmol wull ik allens, wat hier in'n Schapp rümleeg, buten verbrennen. Un achterher müssen op jeden Fall to Vörsicht een poor Muusfallen opstellt warrn. Ik will doch keen Müüs in'n Huus hebben!

As ik man eben den karton hoochnohmen harr, - do sprüng dor in'n hogen Satz een Muus rut, - mi meist in't Gesicht. Ik verjöög mi bannig un leet den Karton fallen. - De Muus wöör al ut de Döör rutwischt.

Den Musselkroom op den Footbodden un ok den Karton feeg ik op een grote Schüffel un wull dat allens buten jüst in't Füür smieten, do sehg ik, dat achter mi de Muus wedder in't Huus lööp. - So een Drookheit! Dor schall se nich mit dör! - Den Karon smeet ik dol un suus mit de Schüffel achter dat Beest her. Nu schull se eenen öber den Kopp hebben.

In'n Huus kreeg ik mit, dat se an't Schapp hoochlööp un dor in verswünn. Se neih mi ober ut, as ik mit de Schüffel tosloon wull, - un wedder rut ut de Döör! - Ik achterher! Ober ik kreeg ehr nich mehr tofoot. Se wöör flinker as ik.

Nu kümmer ik mi wedder üm den Karton dor op de Eer. - Un denn sehg ik op eenmol sowat Lütts op de Bodden liggen, - so goot eenen Zentimeter lang. Un dat röög sik. - rosa sehg dat ut, mit'n sieden Fell. De Ogen wöörn noch to; ober de veel lütten Been bewegen sik hin un her. Dat wöör meist so, as wenn se üm wat beddeln dään. - Dat wöör een lüttje Muus! De kunn woll eenen dag oolt wesen - oder twee, wenn't hoochkummt. De müß ut den Karton fullen wesen. - Ik rühr de Papiersnippel un de Musselee uteenanner un fünn doch wohrhaftig noch veer von de lüttjen Dinger.

Wat schull ik moken? - Dootsloon! - Anners sünd se in een poor Weken groot un richt wer weet wat för'n Schoden an.

Eerstmol sett ik mi blangen de fiev lüttjen Deerter op de Eer un keek se mi in aller Ruh an. Eenen Zentimeter lang, - een fien rosa sieden Fell, - un de lüttjen Been beweegt sik hin un her, as wüllt se wat beddeln. - Un dat is jümehr Sprook! Un de kann ik verstohn.

Dootsloon? - Wat kann ik bloots op so'n Gedanken komen! Liggt dor nich een Wunnerwark vör mi, - glieks fievmol? - Is dor nich Leben binnen, in de lüttjen Deerter? - Un, ‚Leben', wat is dat denn? Is dat nich een Deel von de hööchste Kraft, de wi Minschen uns vörstellen künnt? Een Deel von Gott sien Aten? Een Deel von Gott sülvst?

Wo foken heff ik de Schoolkinner dat kloormookt, dat dat Leben in een lütt Deert jüst so veel Weert hett as dat Leben, dat unsen Lief in Gang hollt. Wi Minschen bildt uns bloots jümmer in, dat wi in de Welt an de eerste Stell stohn mööt. - Un dat is verkehrt! - Hebbt wi öberhaupt dat Recht, mol so eben een Deert doottosloon, wenn dat gornich nödig deit?

Leben utlöschen, - egol wo, - dröövt wi Minschen dat bestimmen? Keen sett de Grenzen fast? - Gewiß, wi künnt dor nich op verzichten. Ok de Minschen künnt bloots denn satt warrn un an'n Leben blieben, wenn Deerter un Planten för jüm dat Leben hergeevt. So is dat inricht von de Natur - oder von Gott. - Ober mol so eben tosloon un dootmoken, weil de annere, - Deert oder Plant, - nich so stark is as ik? Versünnig ik mi dor ok nich?

As ik so an't Grübeln wöör un dorbi de fiev lüttjen Müüs ankeek, höör ik een Piepen achter mi. Ik dreih mi üm. - Dicht achter mi seet wedder de grote Muus. Se harr sik opricht, spitz de Ohren un keek mi mit grote Ogen an. - As ik hoochkööm, lööp se nich weg. - Ik kunn dat ohnen, wat se vörharr. Se söch ehr Kinner, de ik ehr wegnohmen harr. Un nu harr se jüm funnen. Ober ik stünn ehr in'n Weg. Un dorüm güng ik twee-dree Schreed trüch. - Foorts wöör se dor, pack een lüttje Muus mit ehr Tähnen in't Genick un lööp dormit weg. - Se verswünn achter de Klapp, de vör dat Kellerfinster stünn, wöör ober no eenen Ogenblick wedder dor un söch de annern Kinner. De harr se denn ok bald in den Karton funnen.

Ik stünn dor - un schoom mi. Un ik bewunner de Muus un ehr grote Mudderleev, - een Leev, de starker is as de Angst vör een groot Ungetüüm, vör eenen Minschen. Ehr is keen Gefohr to groot, wenn dat dorüm geiht, de egen Kinner to söken un in Sekerheit to bringen.

As se noch eenmol wedderkööm un een von ehr Kinner wegbringen dä in dat Kellerlock, - do heff ik ehr hulpen. Ganz vörsichtig heff ik den Karton mit dat Muusneest achter de Klapp in dat Kellerlock stellt, dorhin, wo de annern Müüs ok al legen. Un den Büdel mit den Rest Vogelfudder, den heff ik dor blangen hinstellt. - Ik wöör man bloots een poor Schreed weg, do suus de ole Muus an mi vörbi, - hin no ehr Kinner. - Un as ik no een Stünn mol vörsichtig achter de Klapp keek, do kunn ik sehn, dat fiev lüttje Müüs - mit een rosa sieden Fell - an jümehr Mudder legen un drünken. De Ogen wöörn noch to. Un de lütjen Been bewegen sik nicht hin un her. De ole Muus keek mi mit grote Ogen an, lööp ober nicht weg. - Mudderleev is doch woll grötter as de Angst vör dat gröttste Ungetüüm op de Eer, dat den Nomen ‚Minsch' drüggt.-