Dat gifft Soken, de sünd mannigmol op enen Slag modem. De kannst du meist in jeedeen Dörp andrepen. Sünnerlich no den letzten Krieg kunnst du dat beobachten. All de Lüüd geben sik Möh, wedder wat op de Been to stellen, wat den Alldag interessanter moken schull. Gesangverenen worrn gründt, -foken glieks twee-dree in een Dörp. De Tumverenen un de Schützenverenen körnen wedder in Gang, -Heimatverene kömen tohoop -un wat nich allens.

Un jeder Vereen harr denn jo ok sien bestimmten Festlichkeiten. In' n Sommer müß jeder een Danzvergnögen op de Been stellen, un in 'n Winter dröff op kenen Fall een Advents- oder Wiehnachtsfier fehlen. Du kunnst dat beleben, dat du vör Wiehnachten al een half Dutzend Vereenswiehnachtsfiern mitmookt harrst.

Ok in unser Dörp fiern se düchtig Advent un Wiehnachten. Keen Vereen wull achter den annern trüchstohn. De Turnvereen wöör dor al mit dör mit sien Fier, so richtig een mit'n groten Dannenboom op'n Sool bi den Kröger. Een Wiehnachtsmann wöör ok dorbi wesen mit enen Boort un een Rood. He harr Appel verdeelt un lüttje Koken un een poor von de Jungs verschecht. Dorbi wöör de Dannenboom üm een Hoor ümkippt un harr meist Füür fungen. De Dannenboomfööt sünd ok jo foken to lütt för so enen groten Boom op'n Sool. Ober ans kunnen se mit de Fier tofreden wesen, -mit de Ansprache un de velen Gedichten. Nu kunn Wiehnachten komen -oder noch een Wiehnachtsfier vörher. De Heimatverein, de wöör noch nich an de Reeg wesen.

De harrn sik enen ganzen Barg utdacht. Dat schull een ganz feine Wiehnachtsfier warn, -mit een Krübbenspeel, as in fröhem Tieden. Lüüd harrn se jo genoog för all de Rullen: Maria un Joseph, de Hirten un de Könige, de kunnen se woll finnen. Dat wöörn jo ok Rullen, de de Groten speIen dään. Ober dat Christkind! Dorför bruken se een Kind. Un dat harrn se nich in de richtige Grööt. De een wöör to lütt, un de annere wull dat nich un stell sik steersch an.

De Kröger ober harr enen Jungen. De wöör nich bang op de Bühne. De kenn dat mit vele Minschen in de Gaststuuv un bleev keen Antwort schullig. He wöör een stävigen Knävel un müß token Ostern no School. Roland heet he. De schull nu dat Christkind speIen.

De Wiehnachtsfier von den Heimatvereen füng an. Se harrn den Dannenboom von den Tumvereen noch eenmol wedder rinhoolt un frisch optokelt. Ümkippen kunn he dütmol nich. Den Dannenboomfoot harrn we wegloten. De wöör jo nich sicher. Dorför harrn se boben ünner den böbersten Tweddel een Stück Strick fastmookt un den Boom eenfach ünner de Deek an enen Balken ophungen. -Dat markst du meist nich, weil de Boom jo mit de Spitz meist an de Deek recken dä. Blos wenn sik dor een an vörbiwrangeln wull -un stött ern an, denn kööm he ünßen rüm in Bewegung un pendel een ganze Tiet hin un her. Dat stöör ober nich. Hauptsook, dat de Boom mit de brennen Lichten nich ümkippen kunn. Un dat wöör een ruhig Geföhl.

De Fier wöör al in Gang. Een poor Gedichten harrn se al opseggt: "Advent, Advent, ein Lichtlein brennt...", "Denkt euch, ich habe das Christkind gesehen...", un "Von drauß vom Walde komm ich her..". -Soon Stücker teihn von de Froons- un Mannslüüd, de noch singen kunnen, harrn al dat Leed vördrogen: "Süßer die Glocken nie kliiiengen...".

Do güng de Vörhang hooch. Maria un Joseph söchen sik een Ünnerkunft in Bethlehem. Narms wullen se jüm hebben. Toletzt kömen se in den schäbigen Stall buten vör de Stadt ünner. Dor bröch Maria ehren Söhn to Welt. Ji kennt jo de Geschicht.

Op de Bühne harr de Heimatvereen in den tweten Akt de een Eck von den Schoopstall opboot. Enen Schoop un enen Esel harrn se ut grote Pappstücken utsneden. De stünnen achter de Krübb un rögen sik nich. Un wenn du öber de Geschicht Bescheed weeßt, denn kunnst du de beiden ok richtig as Schoop un Esel kennen. De Krübb wöör för de lüttje Bühne meist een beten groot utfullen. Dor bleev kuum noch Platz för de SpeIers. Ober de müß jo so groot wesen, dat den Kröger sien Jung dor ok halfweegs rinpassen dä. De Been kunn he jo een beten antehn.

Dor leeg nu Roland, dat Christkind, op Hau un op Stroh, süß Johr old, mit enen düüsterblauen Trainingsantog an. Ok de Turnschoh keken een Stück öber den Krübbenrand weg. Un wenn de Engels süngen, denn wüpp he mi.t de Töhn in 'n Takt mit. Achter den Kopp harr he enen richtigen Heiligenschien. Se harrn ern dree-veer Taschenlampen ünner dat Koppküssen in dat Stroh packt, un de lüchen dor nu ünnerrut. Dat Krübbenspeel güng sienen Gang. De Hirten kömen un de Könige, un se sään jümehrn Vers op un,levern jümehr Geschenke af. Maria müß wat seggen un af un to ok Joseph. Un de Engels süngen noch mol een Gloria. De SpeIers harrn goot öövt. Un wenn de V örsegger achter de Kulissen jüm op de Sprüng hülpen dä, denn rasseln se jümehrn Törn rünner.

Blot Roland bruuk nix to seggen. Dat Christkind kunn jo noch nich glieks snacken. He leeg still in de Krübb, so half op de Siet, un keek öber den Rand in den Sool, wo all de Dörpslüüd seten. Un wenn he enen von sien Mackers ankieken dä un de ern, denn knippöög he ern to. Wat schull he ans ok doon? Stillliggen un nix moken, dat is op de Duur ok jo nich dat Richtige.

Toletzt wöör ern dat langwielig. He lang mit sien rechte Hand in de linke Bosttasch un hool sik dor enen Bonscher rut, -enen richtigen duppelt-groten Sahnebonscher von Storck. -Den wickel he nu in aller Gemütlichkeit ut -un steek sik den in sienen Mund. Dat Papier knüdel he tohoop -un smeet dat mit'n Schwung in' n Bogen öber Boord.

Kannst di woll denken, de Lüüd amüsieren sik bannig un keken nu blot noch no dat Christkind. All dat annere op de Welt wöör op eenmol nich mehr interessant. Dat Christkind harr dat mol flink schafft un jümehr Opmerksomkeit op sik un de Krübb token -ohne grote Wöör .

So schall dat ok jo wesen. De Krübb is Wiehnachten de Hauptsook. Dor schaßt du hinkieken. Allens annere is half so wichtig. Wenn de Lüüd op den Sool dat begrepen hebbt, denn hebbt se wenigstens wat mitkregen.