Nu kannst du em wedder hören, den Kukuuk. Alltohoop kennt se em, de olen Lüüd jüst so as de Kinner. He bruukt blots to ropen, un jedereen weet, dat is de Kukuuk. - Un dorbi kriegt se em wunnerselten to sehn. Vele Lüüd hebbt em in 'n Leben noch nich eenmol to Gesicht kregen. Is ok jo gor nich so licht. He verstickt sik jo jümmer so goot. - Mit sien Heemlichkeit weet de Lüüd foken nix antofangen. De een mag em nich lieden un röppt sienen Noom ut bi 'n Schimpen - un meist denn, wenn he den Dübel meent: "To 'n Kukuuk nochmol !" oder "Scheer di no 'n Kukuuk!" - De annere singt oder fleit een Leed von em, wenn he em wies ward. "Kuckuck, Kuckuck ruft aus dem Wald...", -"Der Kuckuck und der Esel...", oder he froogt em: "Kukuuk an 'n Heben, wie lang schall ik noch leben?" Un denn tellt he mit. De Kukuuk schall em nu seggen, wieveel Johr he noch vör sik hett un wie oolt he ward.

Dat ik den Kukuuk nu al ganz foken von ganz dicht bi to sehn kregen heff, dat verdank ik egentlich mienen olen Schoolmester Erich Wessel ut Veern. De hett mi mol wiest, wie dat mookt ward, dat Fleiten op beide Hannen. - Du musst beide Hannen tohoopleggen un folen. Vörn bi den Dumen musst du een Lock loten, un binnen mutt dat holl wesen. Wenn du dor nu rinpuusten deist, denn kummt, wenn du dat goot öövt hest, no een Tiet een Toon oder noch een poor mehr. - Un nu is dat gor nich mehr so swoor, un du kannst den Kukuuk nomoken.

Wenn ik nu enen Kukuuk ropen höör - un he is nich wieter as hunnert bit hunnertföfftig Meter von mi af, denn nehm ik mien Hannen vör den Mund un roop: "Kuckuck! Kuckuck!" - Meistens klappt dat. De Vogel meent jo woll, ik bün een Rivolen von em, den he handlichs verdrieben mutt. Un op eenmol is he ok al dor. He flüggt jüst öber mi un röppt un röppt, ober een Deel opgereegter as vörher. Kannst meist roden, wat he meent: "Ik heff hier dat Seggen! Mook, dat du wegkummst!" - Un ik? Ik amüseer mi, wenn he jümmer wedder op mien Kukuuk-Ropen rinfallt, wenn he bit op een poor Meter an mi rankummt un schimpt. Ik bün jo in sien Revier un heff dor nix to söken. Dorüm weg hier! Ener kann hier blots dat Seggen hebben!

Anners is dat, wenn he sülbst sien Revier verloten hett un is woanners. Denn ritt he ut, wenn ik mien Kukuuk-Ropen hören loot. - Dat is woll so as mit de Hunnen: Op den egen Hoff bellt se düchtig un markeert den starken Mann. Un sünd se mol woanners, denn kniept se den Steert twüschen de Been un loopt weg, wenn du jüm utschimpen deist.

De Kukuuk is jo een von de nützlichsten Vogels. He fritt sogor de behoorten Rupen, de ans keeneen will. Ober he is ok een Schleef. He leggt sien Eier in de Neester von de annem Vogels un lett jüm de ganze Arbeit moken bi dat Bröden un Fuddern. - Dat ohnt jo woll de annern, un se warrt ollich opgereegt, wenn se enen Kukuuk to hören oder to sehn kriegt. -Ik kann jo dat bi Gelegenheit jo mol vörföhren. Dor gifft dat denn bestimmt veel to sehn. -Meist all de Schölers, de ik hatt heff, kennt dat, wenn ik em ranlocken do. Un vele hebbt op düsse Oort to 'n eersten Mol den Kukuuk to Gesicht kregen.

Vör een poor Johr sehgen wi wat, dat hest du bestimmt noch nich beleevt. - Ik stünn mit mien Schölers in de Biologie-Stünn in 'n Holt, - un op eenmol rööp de Kukuuk. Ik lock em ran, un dat duer nich lang, do kunnen de Kinner em genau sehn. Een ganze Tiet kööm he jümmer wedder trüch un schimp. - Ober wat wöör dat? Wat wöörn de lüttjen Blaumesen opgereegt! - Wenn de Kukuuk bi uns öber de Lichten flöög, denn güngen se op em dol un wullen em verdrieben. Se troen em woll nich öber den Weg. - Un op eenmol störk een von de lüttjen Vogels op den Kukuuk to un reet em een Fedder ut den Steert. - De Kukuuk flöög weg, un von boben fladder sien Fedder hindol. Een von de Schölers füng ehr op. - Junge, dat wöör wat! - Wat wi hier mitkregen, dat gifft dat ok woll blots eenmol. -

Een annere Kukuuksgeschicht passeer mi, as ik noch in mien Heimatdörp Walle wohnen dä. Dat liggt nu al enige Johr trüch. Ik höör in 'n Gemeendeholt enen Kukuuk ropen un anter em op mien Oort un Wies. He wöör nich wiet af, un ik wull em to sehn kriegen. Langsom un vörsichtig güng ik twüschen de Bööm dör in de Richten, wo de Vogel sitten müss. Af un an rööp ik mol "Kukuuk!" - He anter: "Kukuuk!" - Ik rööp tweemol, un he anter ok tweemol. - Denn rööp ik wedder eenmol oder veermol. - Ober düsse Vogel kunn jo woll teilen. Ik kreeg jüst so veel "Kukuuks" to hören as ik em toropen harr. - Dat wunner mi bannig, un ik sleek mi nöger an den Vogel ran. Den wull ik sehn. - Nu müss ik woll dicht bi em wesen. Achter dat Gebüsch dor vörn müss he sitten.

Ober op eenmol güngen de Twieg von de Büschen uteenanncr, un vör mi stünn de Förster Wedlich! - "Segg blots, du hest hier eben den Kukuuk nomookt! Ik heff mi al wunnert un wull den Vogel sehn, de sogor teilen kann."

Ok dat kann dorbi rutkomen: Twee mookt den Kukuuk no un sliekt sik gegensiedig an. Un jeder denkt, de annere is een richtigen Vogel. - Dat stimmt ober nich ganz. - De een is so wenig een Vogel as de annere. - Ober dat mag jo wesen, dat se beide enen Vogel hebbt. Von de Sorte Minsch gifft dat jo noch mehr.