Wat wör dat doch jedes Johr för een Angohn, wenn dat an 't Swien-Slachten güng. Ik mag dor vundoog noch gor nich geern an denken. Dat wöörn domols gräsige Doog. -

Wi wohnen in 'n Schoolhuus in Walle. Op de een Siet wöörn de Schoolklassen, op de annere Siet wöör unser Wohnung. Dor, wo nu dat Dörpgemeenschaftshuus steiht, harrn wi een lüttje Deel un een poor Stallungen för Swien un Höhner un för Füerung för den Winter. - Wenn du man blots teihn bit twölf Höhner hest, denn kennst du jeden Vogel ganz genau von Ansehn. De hebbt denn alltohoop eenzeln jümehrn Nomen un sünd so täsig, dat se di ut de Hand freet. Ober wenn dor mol een slacht warm müss, - denn wöör Holland in Noot. Dor wull kener von uns ran. Dat möök denn Barg-Mudder, uns Nobersche.

Meistendeels harrn wi twee Swien in 'n Stall. Twee freet beter as een. In de Kriegsjohren leeg uns veel an een beten mehr Speck. Un wenn wi in 'n Winter een Swien verköpen kunnen, denn geev dat ok jo noch een Stück Geld.

Middewekens un an 'n Sünnobend, denn müss ik, wenn ik ut de School kööm, den Swienstall utmessen. Denn leet ik de beiden Swien so lang no buten op den Höhnerhoff. Dor kunnen se rümlopen, bit ik den Stall sauber mookt un frisch Stroh rinsmeten harr. Middeweken kömen de Swien glieks wedder rin, ober an 'n Sünnobend heff ik jüm vörher noch wuschen. Toeerst müchen se dat gor nich hebben, wenn ik jüm mit de Geetkannen Woter öber den Balg geten dä. Denn birsen se af, un ik mit 'n Schrubber achterher. Dat duer ober nich ganz lang, denn marken se, dat jüm dat goot dä, dat Afbössen un Afwaschen. Denn bruuk ik blots noch op de Finger to fleiten, - un de beiden kömen an, setten sik vör mi dol un leten sik von mi waschen. Dat müchen se hebben.

Wenn dor mol Waller Lüüd mit 'n Rad vörbikömen un sehgen, wat ik dor möök, denn Stegen se af, bleben stohn un keken sik dat an - un schüddeln mit 'n Kopp un föhren wieder. De hebbt denn bestimmt dacht: "Nu dreiht he dör. Nu wascht he al de Swien. Hett anners woll nix to doon."

Ober kannst du di denken, wie dat denn is, wenn du mit de Swien op Du un Du steihst, - un wenn dat nu an 't Slachten geiht? - Oh, oh, de Doog vörher müch ik al gor nich mehr in den Stall kieken. Ober dat hülp jo nix. Wi müssen jo in 'n Winter wat in den Putt hebben. Un so güng de Kroom sienen Gang.

Dat eerste Swien, dat wöör al verköfft an den Swienköper Grube. De wöör vör een poor Doog dorwesen, harr mit sienen Handstock in den Stall dat Swien mol anstött un aftaxeert un dat denn aftransporteert. Dat wöörn wi los un kregen nix dorvon mit, wat denn nu sien Schicksoi wöör.

Ober dat annere! Dat schull nu doot mookt warrn. Dat feine Swien, dat angelopen kööm, wenn ik op 'n Finger fleiten dä, dat mi so trohartig ankeek un sik von mi waschen leet. Dat güng mi doch meist to noh.

Eerstmol kööm Barg-Voder, unser Nober, mit 'n Band. Dormit meet he no, wie dick dat Swien wöör un wie lang. Un denn kunn he teemhich genau dat Gewicht seggen. Junge, - wedder veel to swoor! So veel dröffen wi as "Teilselbstversorger" jo gor nich inslachten. Entweder müssen wi wat afgeben, un dat wullen wi jo nich, - oder dor müss wat rünner von dat Gewicht.

In siechte Tieden, wenn di dat swoor fallt, dat du jümmer wat op den Disch kriggst, denn is dat ober wat weert, wenn du gode Nobers hest, de di hülpt un op de du di verloten kannst. Ik mutt jümmer wedder seggen, wat dat anbelangt, dor wöörn wi goot an in Walle. Bi vele Gelegenheiten hebbt se uns hulpen, - un ok bi 'n Swien-Slachten un all dat, wat dorto höört.

Nu besnacken wi mit jüm ganz genau, wie dat allens aflopen müss. Dat Gewicht von dat Swien müss jo ganz amtlich von enen vereidigten Wäger afnohmen warrn. Dorvon harrn wi twee in 'n Dörp: Jan Lühring un Geerdsien Opa. Jan Lühring, de kunn noch goot kieken. Geerdsien Opa, de wöör al wat öller. De schull dat Swien afwegen. Dat wöör beter.

Dankers-Buer op de annere Strotensiet, de harr een richtige Veehwagg. Dat wöör een groot Dings. Dor kunnen se sogor Keih un Peer ropdrieben un wegen. Von den Stall harrn se een Stück afnohmen un so 'n halben Meter utschacht. Dor stünn nu de Wagg wat deper, un dat Veeh kunn dor to ebene Eerd von 'n Hoff ut roplopen. Ok de Teller, wo de Gewichtstücken to 'n Wegen ropstellt warrt, de hüng wat deper in 'n Düüstern. Den kunnst du gor nich so goot sehn. Un dat harr sienen Vördeel.

Dankers Voder, de harr ünner den Gewicht-Teller een poor Hokens anbröcht. Dor kunn he denn - heemhich - een poor Gewichte anhingen, de bi dat Wegen nich mittellt warrn schullen. Dat füll gor nich op. Nu kööm dat dor blots noch op an, dat de vereidigte Wäger ok nix marken dä. Ober Dankers Voder wüss Root. He stell sik denn so hin, dat he den Gewichtsteller jümmer so een beten verdecken dä. Un wenn em dat Swien-Afwegen blots obends in 'n Düüstern passen dä - un Geerdsien Opa de Wäger wöör, - denn harr dat för uns enen groten Vördeel. Dat Swien wöög nich mehr as uns tostünn, un wi bruken nix aftogeben.

Un denn kööm de annere Dag. Slachter Sündermann wull nomiddoogs dat Swien slachten. De ganze Familje wöör nich goot toweeg un rüüm dat Huus un güng irgendwo hin, wo 'n dat Gillen von dat Swien nich hören kunn. Wi müchen dat eenfach nich hören, - ober eten wullen wi dat achterher doch. Un dorüm müssen unser Nobers wedder topacken. Barg-Mudder un Barg-Voder kömen un hülpen den Slachter. Se kennen dat un fackeln nich lang rüm.

Wat sik dor nu in 'n Eenzeln afspelen dä, dat kann ik nich seggen. Ik wöör jo nich dorbi. Ober neeschierig wöörn wi denn doch. As uns düch, nu wöör de richtige Tiet üm, do güngen mien Swester Ilse un ik op den Hoff un wullen mol kieken.

Dor leeg nu unser Swien op 'n Slachterbuck, un Slachter Sündermann gööt dor koken Woter röber un kratz de Hoor af. Barg-Voder hülp em dorbi. Un BargMudder harr enen groten Ammel vull Bloot vör sik stohn un rühr dor mit de Hannen in rüm. Un no een ganze Tiet harr se an ehren Arm een dicke Schicht von so 'n glitschigen Kroom sitten. Ekelhaft sehg dat ut. Ik müch gor nich geern hinkieken.

Kort un goot: Dat Swien leev nich mehr. Dor wöör nu nix mehr an to moken. - Dat duur nich lang, do hüng dat op de Deel ünner 'n Böhn an de groten Hokens. Un as de Slachter em den Buuk opsneden harr, do füng dat an, för uns interessant to warrn. Wat wi in den Biologie-Ünnericht lehrt harrn - von de minschlichen Organe, - dat kunnen wi hier nu in Würklichkeit ganz genau sehn. "Bi Minsch un Swien is veel öbereen", sä uns Schoolmester jümmer, "foken sogor dat Benehmen!"

Ober so 'n beten dä uns unser Swien jümmer noch leed, as dat dor so hüng un nix mehr sä. - Dat wöör eerst anners an den annern Morgen. - Klock veer wöör de Slachter al dor, sleep de beiden groten Swienhälften in de Köök un deel jüm in Stücken. - Bi 'n Wustmoken heff ik denn geern hulpen. Ik müss de Wustmaschien dreihen, den Gropen noböten, oppassen, dat de Wust nich platzt bi 'n Koken - un wat nich allens.

Un denn müss ik Buljong un Buukspeck un een Wust no de Nobers bringen. Dat höört dor op 'n Dörp so mit to - to dat Swien-Slachten. Kriegst ok jo jümmer wat wedder, wenn de annern slachten doot, un du hest denn jümmer mol wat Frischs.

De letzte Arbeit, de to 'n Swien-Slachten höört, dat wöör dat Stallutmessen, -gründlich. De bleev nu jo een ganze Tiet leddig. - Mi dään se jo noch leed, de beiden Swien, dat se nu nich mehr dor wöörn. - Ober: Fleesch in 'n Keller un Wust in de Rökerkomer, - dat harr ok jo wat för sik.