Vondoog fünn ik bi't Oprümen een ganz lüttje Fleit, - een Ultraschall-Fleit. De harr ik mi mol köfft, as ik noch een Jung wöör und enen Hund harr. Eerst wull ik dat Ding wegsmieten; ober denn füll mi no un no in, wat ik dormit allens beleevt heff - domols. - Wenn du in so een Fleit rinpuusten deist, denn is de Toon so hooch, dat de Minschen em nich mehr hören künnt. Een Hund ober hett betere Ohren. De kann em noch hören, - un wenn he ok wiet weg is, - een poor hunnert Meter oder noch mehr. - Ik harr mi de Fleit för mienen Hund anschafft un em bibröcht, dat he stracks herkööm, wenn ik dor rinpuusten dä. He kööm jümmer. He wüss jo, wenn he pareern dä, kreeg he irgendwat to'n Freten. - Mit de Fleit un mit den Hund heff ik veel Spooß hatt. Un wat möök dat för enen Indruck bi de annern Jungs, wenn ik mienen Hund ranropen dä, ohn dat se wat hören kunnen. För Ultraschall döchen jümehr Ohren jo nich. Se sehgen blots, dat ik in mien Hand puusten dä. Un dat duur nich lang, - un de Hund kööm üm de Eck.

Ob annere Deerter ok woll so goot hören kunnen as mien Hund? Dat wull ik doch mol utprobeern. - Rechtsanwalt Dolle ut Veern harr bi uns in de Feldmark de Jagd pacht un hööl dor in'n Botterbusch een Driefjagd af. He harr sik een ganze Reeg von Jägers un Drievers inloodt. Un de stünnen nu dor achtern un kregen von em Anwiesungen un Rootslääg.

Ik wöör jüst mit 'n Rad ünnerwegens un harr tofällig mien lüttje Fleit in de Tasch. - Glieks geiht dat nu los, dat Drieven un dat Knallen, dach ik so bi mi. Un de unschülligen Hosen un Kaninken mööt jümehr Leben loten! Dat kann enen jo leed doon. - Un denn harr ik den Gedanken mit de Fleit. Ob de annern Deerter den hogen Toon ok woll hören kunnen, - ohn dat de Jägers wat marken dään? - Ik sprüng op mien Rad, möök enen groten Bogen üm Rechtsanwalt Dolle sien Jagdgesellschop un kööm vör jüm in'n Holt an. Dor bün ik denn hin- un hersuust, - jümmer wedder. De Fleit harr ik in'n Mund, un ik heff puust, wat ik kunn. Hören kunn mi jo keeneen, tominnst nich de Jägers un de Drievers. - Op enen Ümweg bün ik denn no Huus föhrt.

Von dat Jogen heff ik nix mehr mitkregen. Ober an'n annern Dag vertellen se in'n Dörp, dat Dolle sien Driefjagd woll nich to veel inbröcht harr.

Lange Johren heff ik dor nix von seggt, dat ik domols mit'n Rad in'n Botterbusch ünnerwegens wöör un tofällig de lüttje Ultraschall-Fleit in de Tasch harr. - Oh, dor kunn ik woll an mi hollen! - Ober jümmer, wenn mi in Veern de Rechtsanwalt Dolle in de Mööt kööm, bün ik doch - vörsichtshalber - op de annere Strotensiet gohn. Ik harr een slecht Geweten, un wer weet, ob he nich doch wat mitkregen hett. - Vondoog is dat wat anners. Dat is al lang her. Un de lüttje Fleit is egentlich - een fein Andenken.