Üm enen Scheperhund geiht dat in düsse Geschicht, üm den Hoffhund von uns Nobers, den se üm negenteihnhunnertveertig rüm harrn. Dat is nu jo al lang her; ober wenn ik an em denk, denn mutt ik jümmer wedder seggen: enen betern Hund heff ik meist nich sehn, bit vundoog nich. Wat harr he för enen kräftigen Wuchs, un wat för Been! Un de Ogen un Ohren, - allens stimm bi em. Sien Klöör wöör teemlich düüster, meist swart, mit gele Striepen an de Siet. Un gele Teken harr he op beide Sieden von 'n Kopp. - Egol, ob he lööp oder stünn oder seet, - dat wöör een Hund as he in 'n Book stünn.

Ober scharp wöör he! Un wi harrn Respekt vör em! Jümmer, wenn ik mienen Fründ Hermann Müller besöken wull, denn güng ik nich dör de Grootdöör öber de Deel. Nee, ik wüss jo, dor pass Wolf, de Scheperhund, op. Ik güng to Vörsicht no de Blangendör, drück dor de Klink dol, - möök denn ober flink de Döör wedder to un hööl den Drücker fast. Ik wüss jo, wat nu passeern dä: Wolf kööm anbellen un sprüng mit de vörsten Poten von de Binnensiet op den Drücker. Dat harr he al lang lehrt, wie de Döör opentokriegen is. Ober dat güng nu jo nich. Ik hööl den Drücker jo von de Butensiet fast. Dat duur denn ober nich ganz lang. Denn harr Hermann dat Bellen höört, kööm an un hööl den Hund fast. Un nu kunn ik rin. Wenn Hermann dorbi wöör, denn wöör nix los, - denn pareer de Hund. Ober alleen mit em? - Denn harr ik doch jümmer noch een beten Angst, - un wenn ik em noch so geern lieden müch. -

Müllers harrn in de Kriegsjohren Inquartierung. Jümehr Verwandten ut Bremen wohnen wegen de Flegerangriffe johrelang bi jüm. Rolf, de een von de Jungs, wöör in mien Öller, un wi spelen foken tohoop. He kunn mit den Scheperhund jüst so goot ümgohn as Hermann. Un wenn wi mol dör de Feldmark streifen dään, denn kööm Wolf an de Lien un dröff mit. Denn kömen wi uns ollich stark vör - mit den groten Hund. Denn kunn uns keeneen wat doon. -

Op de annere Siet von de Stroot liggt de Füerdiek, - "Nootdiek" sään wi dorto. Dor hool sik de Füerwehr dat Woter her, wenn dat mol brennen dä. - Düsse lüttje Diek wöör ober domols togliek unser Bodegelegenheit. Un wenn an enen warmen Sommerdag all de Dörpskinner boden dään, denn kunnst du in den lüttjen Nootdiek meist kenen Stohplatz mehr kriegen. - Obends harrn wi Kinner dor nix mehr to söken. Denn dröpen sik dor de jungen Lüüd un amüseern sik bi dat Boden.

Rolf un ik wöörn neeschierig. Wi güngen an den enen Obend ok hin no den Nootdiek. Wi wullen doch mol sehn, wat de Groten dor so mookt. - De wullen uns dor ober nich weten. Wi schullen moken, dat wi no Huus koomt. Dat dään wi ober lang nich. Wi bleben. - Ober denn, op eenmol, kömen een poor von jüm achter uns her un wullen uns verschechen un mit Tüüch un allens in den Diek smieten. Wi reten ut. Ober dat duer nich lang, do kreeg de een, - he wöör Gesell bi 'n Timmermann, - Rolf tofoot, nöhm em op de Schuller, un denn güng dat trüch, hin no den Diek. Rolf wehr sik düchtig. Ober gegen den groten Keerl kunn he nix utrichten.

Op eenmol rööp he ganz luud: "Wolf! - Wolf!" - Un wat nu passeer, dat güng ganz flink: De Hund harr dat in 'n Huus höört, drUck mit de Poten de Klink von de Blangendöör dol un wöör buten. Een poor Sprüng, - un he wöör an 'n Gordentuun. Een Satz, - un he wöör dor öber hin. Un denn dör de Wisch - un öber de Stroot, - un denn harr he den Timmergesellen ok al in de Büx tofoot. Un de leet Rolf, so flink as he kunn, wedder free. - Ik wöör vörher öber den Tuun kladdert un kööm nu wedder trüch. Un Rolf, de Hund un ik güngen wedder hin no den Nootdiek. - Un keeneen müch uns wat doon.

Dat wöör een oder twee Johr loter. De Krieg wöör jümmer noch in 'n Gang, un öberall an de Front bruken se ok Hunnen. Bi alle mööglichen Gelegenheiten setten se Hunnen in, hauptsächlich, wenn Norichten wegbröcht warrn müssen. Denn kunn een Hund dat foken beter as een Minsch.

Ik weet noch, jedes Johr müssen all de Lüüd jümehrn Hund mustern loten. Dat passeer op den Schoolhoff. Un denn kööm een Kommissioon un söch sik de Deerter ut, de för den Krieg to bruken wöörn. Ik seh dat Bild noch genau vör mi: Dor stünnen se all in een Reeg - mit jümehr Hund an de Lien. Ok Hermann sien Voder wöör mit Wolf dorbi. Un denn sä een Suldot, se schullen nu mol ahltohoop jümehrn Hund loosloten. He wull nu mol een poor Platzpatronen afscheten. - As dat nu ballern dä, do passeer dat. Een ganze Reeg von de Hunnen kneep den Steert twüschen de Been un reet ut. - De wöörn nich to bruken. - Ober de annern, de anfüngen to bellen un op den Suldoten losgüngen, de dor eben schoten harr, - de wöörn richtig. - De harrn jo keen Angst. - Ok Müllers jümehr Wolf, de schöne Scheperhund, de wöör dorbi. Se müssen em afgeben. De Hund müss mit in den Krieg. Dat hett uns alltohoop leed doon, as de Suldoten mit em aftögen. - Un Wolf, de harr gor keen Ohnung, wat em passeern dä un wat se mit em vörharrn.

He kööm an de Front in 'n Oosten un worr to 'n Meldehund utbildt. He hett sien Sook dor jo wohl goot mookt. Af un an kregen Müllers een Prämie toschickt - von de Front - för dat, wat jümehr Hund dor leist' harr. Wöör he een Minsch un een Suldot wesen, denn harr he gewiss dat Iesern Krüüzz kregen.

Negenteihnhunnertfiefunveertig wöör de Krieg ut. Ganz Düütschland wöör een Döreenanner. Vele Suldoten kömen nich wedder no Huus. - Ok von Wolf, den Scheperhund, hebbt wi niemols wedder wat höört.