Klaus wöör een plietschen Jung. He stünn mit beide Been op de Eerd, un em interesseer allens, wat üm em rum passeern dä. Ok in Sport wöör he goot. Ober een Deel güng em öber allens, un dat wöör dat Rieden. Sien Vadder harr Peer, un een dorvon höör Klaus. Egol, ob dat bi een Turnier wöör oder bi 't Voltijeern: Klaus wöör jümmer een von de Eersten. Sien Peerd, dat wöör sien beste Fründ. He reed dormit sogoor no School. Dichtbi kunn he dat vörmiddoogs bi Frünnen ünnerstellen.

Wat sien Öllern mit em vörharrn. dat weet ik nich. Jedenfalls richten se sik nich no den Rootslag von de Schoolmesters un schicken em doch op de högere School. Un dormit füng Klaus sien School-Elend an. Gewiß, reken kunn he düchtig, ober de Sproken, - Düütsch, Englisch un Latien, de legen em gornich un bröchen em so mannicheen Fief oder Söss in. Un denn geev dat jedesmol to Huus een groot Theoter. Mudder kreeg dat Schreen un Vadder schimp oder greep no den Stock oder bestroof sienen Jung mit Huusarrest. Dat bröch ober nix. In de School güng dat mit Klaus jümmer mehr bargaf, un jümmer fokener reed he middoogs mit grote Angst no Huus. In den Blauen Breef harr stohn: "Versetzung gefährdet!" Een Fief kunn he sik nu nich mehr leisten.

Un denn kööm de letzte Latien-Arbeit vör de Tüügnisse. Klaus ohn' dat al un kunn in de nöögsten Nachten nich mehr slopen. Wenn de Arbeit nich goot utfallen dä, denn bleev he sitten. Un wat denn? Wat wöör denn in 'n Huus los? No een Week kreeg he sien Arbeit trüch, - een slechte Fief!

Langsoom trotten sien Pcerd un he no Huus. Klaus sien Angst worr jümmer grötter. He müch sien Öllern de Arbeit nich wiesen. Unnerwegens steeg he af, slöög dat Latien-Heft op, dat 'n de Ficf glieks sehn kunn un steek dat wedder in de Bökertasch, de an den Saddel hangen dä. - Dat Peerd leet he alleen lopen. Dat kenn jo den Weg no Huus. Un he versteck sik achter enen Busch un bleev dor stünnenlang sitten.

As dat Peemd ohne Klaus op 'n Hoff ankööm, do ohnen de Öllern nix Godes: Wo is de Jung? - Wat is mit em? - Sc keken in de Tasch un fünnen de Latien-Arbeit. Un nu kregen se dat mit de Angst: He hett sik mit de Fief nich no Huus troot! Wo is he nu? Hoffentlich hett he sik nix andoon! Mudder schree, un Vadder sä nix. Ober beide löpen se los un füngen an un söchen jümehrn Klaus un röpen no em. De Angst worr jümmer grötter bi jüm. Wenn he doch blots noch an 'n Leben wöör! - He schull ok ganz gewiss keen Utschüllers hebben. He harr jo egenlich ok gorkeen Schuld, dat he in de School afsackt wöör. Worum hebbt se em blots no de högere School hinschickt? Woanners wöör he gewiss beter ophoben wesen!

As Klaus sien Öllern von wieden sehg, do güng he jüm in de Mööt. Se nöhmen em in den Arm un freien sik, dat se em wedder bi sik harrn. Keen slecht Woord, keen Vörwurf! Troost un Hülp, de harr Klaus nödig.

In düsse Weeken geev dat in de Scholen wedder mol Tüügnisse. De meisten bringt gewiss Zensuren no Huus, öber de sik de Öllern freien künnt. Ober wer kennt dat Tüügnis-Elend von dejenigen, de dat nich schafft hebbt? Wer weet Bescheed öber dat, wat se nu in 'n Huus utholen mööt? Un de Quool, de dat Hart belasten deit, de duurt al meist een half Johr! Foken müss dat nich wesen, wenn de Öllern ehr Kind richtig inschätzt un nich op de verkehrte School schickt harrn!

Wat ik noch seggen wull: Klaus hett sienen Weg mookt - op een annere School. He is een düchtigen Geschäftsmann worrn. Dat Reken, dat leeg em jo. Un Milljonää is he ok an lang.