Wat wöör dat doch für een ruhige un gemütliche Tiet, as in Harsfeld noch keen Autos un Motorrööd dör de Marktstroot larmen dään, ik meen in de Nacht, wenn de Minschen in de Betten legen un jümehr Ruh söchen. Se kunnen ok jo ruhig slopen. Dat allens sien Richtigkeit harr, dat keen lnbrekers dumm Tüüch möken, dat de Jungkeerls ruhig un ohne Larm no Huus güngen, wenn se in'n Kaiserhoff oder bi Stina Danz fiert harrn, - dorför harrn de Harsfelder jümehrn Nachtwächter.

De möök sienen Rundgang un pass op. Dat Klappern von sien klobigen Holschen kunnst du al von wieden hören, wenn he de Schoolstroot ropkööm. dör de Marktstroot güng un denn de Herrenstroot rünnermarscheer, un dat Stünnen för Stünnen. Mol kunnst du von dicht bi un mol von wieden hören, wie he de Klockentiet utrööp un op sien Hoorn dat Leed blosen dä:

 "Höört, ji Lüüd, un loot jo sa-gen,
unser Klock hett teihn gesla-gen.
Teihn Geboot, de sett Gott in,
dat wi schüllt gehorsom sein."

Wenn de Harsfelder dat Leed von den Nachtwächter hören dään, denn kunnen se beruhigt inslopen. AlIens wöör in Ordnung. Ok vör Füür bruken se keen Angst to hebben. De Nachtwächter pass jo op.

Ober nu versett du di mol in de Loog von den armen Mann. He harr dat slecht. Wenn annere Lüüd mööd wöörn, denn güngen se in de Puuch. Blots he dröff nich inslopen. ok wenn he de Ogen meist nich mehr openholen kunn.

Eenmol möök he wedder sienen Rundgang, hart sik ober ünnerwegens bi Stina Danz ollich enen andrunken. Un nu füll em sien Deenst bannig swoor. As he bi de Post vörbikööm, do wöör he meist gegen de Postkutsch lopen, de dor al proot stünn för de Fohrt no Zeben den annern Morgen. - "Enen Ogenblick von de Been komen un sitten gohn, enen ganz lütten Ogenblick", dach he, leet sienen Nachtwächterstock op 'n Ploster liggen un krabbel in de Kalesch. Dat dä goot, dat Sitten op de weke Pulsterbank. Un noch beter wöör dat, as he op de Siet leeg. Dat duur ober nich ganz lang, do wöör uns Nachtwächter fast toslopen. He höör un sehg nix un snoork, dat de ganze Wogen dröhnen dä.

Dat höör ok de Postkutscher, as he gegen Morgen de Peer anspannen wull. He harr sik al wunnert, dat dor op 'n Ploster de lange Stock von den Nachtwächter leeg. "Szü, so mookst du also dienen Nachtwächterdeenst. Tööv mol, di will ik woIl kriegen", dach he hi sik, as he in sien Kutsch keken harr. Ganz lies sä he "Hüh!" to sien Peer. Un denn güng de Fohrt los - dör de Marktstroot, an'n Wieh vörbi, dör Hollenbeck un Ahlerst' - bit hin no Zeben. De Postkutscher pass op, dat de Peer in den Sommerweg bleben un dat de Wogen nich stuckeln dä. Af un an keek he no achtern in de Kalesch. De Nachtwächter röög sik nich. De harr enen gesunnen Sloop.

As se kort vör Middag in Zehen ankömen, do sprüng de Postkutscher von sienen Buck, reet den Slag von de Kalcsch open un rööp: "Na, Jan, wo geiht di dat? Hest du wo1l Deenst düsse Nacht?" De Nachtwächter verjöög sik un sprüng op un keek ganz biesterig ut de Ogen. He reet sien Tuuthoorn hooch un bloos:

 "Höört, ji Lüüd, un loot jo sa-gen,
unser Klock hett twölf gesla-gen..."

Wieder kööm he nich. Üm em rüm stünnen de Zebener un keken em groot an. De Postkutscher ober lach em wat ut: "Jo, - Tuut man! Twölf hett de Klock sloon. Ober is dat twölf in de Nacht? Kiek mol, wie hooch de Sünnen steiht!"