Hinrich Schrieber, de Smitt in de Schoolstroot in Harsfeld, harr eenen frischen Gesellen instellt. Dat wöör in de eersten twintiger Johren. Düsse junge Mann wöör frömd in unser Gegend. He kenn dat Dörp nich un al gornich de Lüüd. Un dorüm kööm em dat Danzvergnögen in'n "Kaiserhoff" ganz gelegen, dat tofällig an'n eersten Sünndag afholen warrn schull. Dor wull he hin.-

Na, dat wöör denn ok een feinen Obend. He kööm mit veel Minschen tohoop. He danz foken mit de jungen Deerns, stünn mit de Keerls an de Theke, drünk mit den eenen een poor Beer un mit den annern eenen Kööm - un lehr Harsfeld eerstmol von de ganz natte Siet her kennen.

Dat duur ober man blots een poor Stünnen, do kunn he de Lüüd nich mehr recht uteenanner holen. Un noch een beten loter, do wüss he nich mehr, wo rechts un links is. Buten dreih sik de Welt. Ober he pedd sik eerstmol los. He müss jo no Huus. - As he bi den Kohdiek wöör, kööm em dat verdächtig vör. Ober to'n Glück kunn he een poor junge Lüüd frogen, de ok von't Danzen kömen. - Smitt Schrieber ? Jo, de wohnt op de annere Siet von Harsfeld. Dor müss he ümdreihn. Dor müss he wedder an den "Kaiserhoff" vörbi un denn wieder in de annere Richten.

Na, denn man wedder trüch! Een beten kenn he nu jo al den Weg. Ober gediegen! Bi de Marktstroot böög he denn doch verkehrt af. - De Brügg öber den Rellerbeek wöör domols woll noch een beten eng. Jedenfalls, he verfehl ehr un stünn op eenmol ünnen in den Rellerbeek, midden in'n Woter - mit Tüüch un allens. -

Deuscheweg! Schull dat de Stroot no Huus wesen? Un so veel Woter? Harr dat denn so dull regent? Harr he denn so veel drunken, dat he dat nich mitkregen harr? Ober dat müss woll stimmen. Anners wöör hier jo woll nich so veel Woter! - Un so gün he wieder - midden in'n Beek. Dat Woter platsch ollich. Un dat duur nich lang, do wöör hi von boben bit ünnen kladdernatt. He harr nix Dröögs mehr an'n Lief. -

Goot, dat Harsfeld domols noch eenen Nachtwächter harr. Vadder Ahrens möök jüst sien Runnen dör de Schoolstroot. He höör, dat dor in'n Rellerbreed wa platzschen dä. Un as he den natten Smitt-Gesellen ut den Beek togen harr und wüss, wo de hinhören dä, do bröch he em op den richtigen Weg - bit hin no Schrieber sien Smeed. So nu schull he man öber den Hoff gohn, un denn har he dat woll schafft. Vadder Ahrens güng wieder. -

Den annern Morgen tööv Smitt Schrieber vergebens op sienen neen Gesellen. Un no een poor Stünnen, do worr he argerlich un klopp bi em an de Komerdöör. "Wat schall dat heten? Büst eerst dree Doog hier un verslöppst al de Tiet? Sowat mag ik jüst hebben! Nu mol rut ut de Feddern!"-

Uns arme Gesell ober, de leeg in'n Bett - splitternookt - un töög de Bettdeek bit hooch an'n Hals. "Oh, oh", jammer he, "ik kann jo nich opstohn. Ik heff jo nix an. Mi hebbt se böös mitspeelt. Düsse nacht is hier een wesen un hett mi dat ganze Tüüch klaut." -

Smitt Schrieber keek ut'n Finster. Un wat sehg he? Buten in'n Gorden über'n Johannisbeerbusch hüng een Jach to'n Drögen. In de Stickbeerbüsch hüngen een Büx un een Hemd un een Ünnerbüx un een Slips. Un in'n Gras stünn een Poor Schoh - ollich un fein blangeneenanner. - Allens wöör dor. Vonwegen Deef un Tüüchklauen! Dorvon stimm gornix!-

De Gesell harr nachts doch woll in'n Kaiserhoff een poor to veel öber'n Döst drunken. Ober as he, von boben bit ünnen natt, no Huus kööm, kunn he noch so veel an Gedanken tohoopkriegen: Mit dat natte Tüüch kannst du nich no Bett gohn. Dat geiht nich. Un denn hett he sik buten al wat uttogen, hett allens fein to'n Drögen ophungen un is denn in't Finster kladdert un in't Bett gohn.- Besinnen kunn he sik an nix mehr. Dat leet sik ober jo halfweegs tohoopriemeln.

He wüss blots noch een Deel: Dat wöör een gemüütlichen Obend wesen in'n "Kaiserhoff". Un in Harsfeld geev dat een Masse feine Lüüd. Hier kunn he dat woll utholen.-