Letzt Johr heff ik mi een neet Auto köfft. Glieks an den eersten Dag bün ik dormit öber de Dörper föhrt. Ik müß mi jo an dat nee Fohrtüüch gewöhnen.

Ünnerwegens stünnen twee Frünnen an de Stroot. Ik hööl an, un se bewunnern mien Auto. - "Na", sä de een, "dat ward denn woll dat letzte wesen, dat du die köpen deist." - "Wat schall dat denn heten?" fröög ik. - "Tscha, se wüllt nu jo de Olen bi Tieden den Führerschien afnehmen. Un du büst ik jo nich mehr de Jüngste."-

Un denn kömen wi in't Snacken. Is dat nu richtig, wat se dor vörhebbt? - "Gewiß", sä de een, "wenn ik an Richard-Buur denk, denn mutt ik seggen, de schull sienen Führerschien afgeben. Hest du dat al mol sehn, wenn de mit sienen Trecker un den vullen Anhänger dör de Stroten föhrt. De kümmert sik den Düvel üm de Verkehrsregeln Wenn ik den von wieden ankomen seh, denn föhr ik rechts ran un tööv, bit he vörvi is. Letzte Week böög he mi sienen Trecker links af, ohn' vörher to blinken. Wenn de junge Mann, de em in de Mööt kööm, nich so gau bremst harr, denn wöör't passeert wesen. Un Richard, de kümmer sik üm nix - un föhr eenfach op sienen Hoff. - Egenlicht dröff de mit sein achtzig Johr gornich mehr an't Stüür sitten."-

Un wat seggst du to Tante Metta?", sä de annere. "De föhrt nu al öber föfftig Johr Auto, - un hett noch nich eenmol eenen Unfall hatt. Un dat ole Auto hett ehr noch niemols in'n Stich loten. Ji kennt ehr doch! Se wohnt mit ehr negetig Johr jümmer noch elleen in dat Huus wiet achtern Dörp. Se kann sik noch fix rögen, hett ehr Gedanken noch goot op'n Dutt un bruukt noch keen Hülp. Ober ehr Auto, dat bruukt se, wenn se inköpen will. Un se kann dor ok noch mit ümgohn. Se is ganz vörsichtig un föhrt, wenn't hooch kummt, veertig Stünnenkilometer. Un links afbögen, dat deit se al lang nicht mehr. Se föhrt denn leber een beten wieter un böögt dreemol rechts af - un kummt ok dor hin, wo se hin will. Un parken deit se blots dor, wo se vörwarts wedder rutkummt. In de Stadt inköpen, dat hett se al lang opgeben. Ehr genüügt de Koopmann in'n Dörp. Hier kennt se den Weg un de Verkehrschiller. Un de beacht'se genau. - Nu seggt mi mol, schall Tante Metta ehren Führerschien afgeben? Denn is se doch op eenmol opsmeten un bruukt jeden Dag Hülp von annere."-

Wi snacken noch een ganze Tiet öber düt leidige Thema un kunnen uns nich enig warrn. Woneer schall de Minsch denn sienen Führerschien trüchgeben? Mi negentig - oder mit achtzig - oder mit sönetig Johr?

Wenn ik dür nee Auto ok wedder fiev Johr föhren do, - so as dat vörge, - denn bün ik intwüschen jo al öber söbentig! Denn kunnen de beiden Frünnen woll Recht hebben, dat düt dat letze Auto för mi is.-

Ober dor will ik mi man noch keen Gedanken öber moken. Wenn dat Gesetz kummt, dat de Olen den Führerschien afgeben schüllt, - denn kann dat jo wesen, dat dat blots för de annern gellt un nich för mi. - Oder se denkt sik dat noch ganz anners ut.