Dat is man foken blooß een Klenigkeit, de dor passiert is. Ober du wunnerst di, wat dorbi rutkummt. -

Bi Friedrieh Huth wöör dat ok so. As he in de Franzosentiet nich mehr in Spanien blieben wull, do reis he no England un söch in London een Anstellung as Koopmann. He fröög in een Kontor no, ob se em instellen wullen. - Ober he harr keen Glüek. De Chef sä em, dat se in´n Ogenblick keen nee Mitarbeiters bruken dän.

Dat verdrööt Friedrieh Huth bannig. He sä Adjüß, dreih sik üm un wull wedder ut de Döör gohn. Do sehg he, dat op den Footbodden een afbrennten Swövelstieken leeg. To Huus harr he dat so liert, dat nix rümliggen deit. Un so büek he sik, nöhm den Swövelstieken op un legg em ollieh op den Disch.

De Chef kreeg dat mit un rööp den jungen Mann wedder trügg. Dat gefüll em, dat een Minseh so op Ordnung holen dä. Wenn de bi de Arbeit ok so akroot wesen schull, denn müß he woll to bruken wesen.

Friedrich Huth kreeg nu een Anstellung. - He arbeit' sik in düssen Betrieb hooch; un dat duur nich ganz lang, do kreeg he een högere Stellung un mehr Gehalt. Un as de Chef marken dä, wie düchtig un oprichtig Friedrieh Huth wöör, do möök he em to sienen Partner un opletzt to sienen Nofolger.

Un dat Ganze is in Gang kommen dör de lütje Begebenheit mit een Swövelstieken. - So ward dat vertellt. - Dat gifft ober ok welk, de seggt, düsse Gesehicht de harr sik afspeelt, as Meinertzhagen ut Bremen sik as junge Mann bi Friedrich Huth een Stellung söken wull. He is noher denn de Swiegersöhn un de Nofolger in'n Gesehäft worrn.